πρόσκομμα

πρόσ-κομμα, -τος, τό

(προσκόπτω), [in LXX: Exo.23:33 34:12 (מוֹקֵשׁ), Isa.8:14 (נֶגֶף), Jdth.8:22, Sir.17:25, al. ;]

(a) a stumble, stumbling: λίθος προσκόμματος (= נֶגֶף אֶבֶן, Isa, l.with), figuratively, Rom.9:32-33, 1Pe.2:8" (LXX) ;

(b) = προσκοπή, an occasion of stumbling, a stumbling-block: metaphorically, Rom.14:13, 20, 1Co.8:9 (Plut.).†

SYN.: σκάνδαλον (cf. Cremer, 752 f.) (AS)