διάκονος

διάκονος, -ου, ὁ, ἡ

(derivation unknown), [in LXX for נַעַר, שָׁרַת pi.: Est.6:3, 5, א B Est.1:10 2:2, Pro.10:4, 4Ma.9:17 * ;]

1. in general, a servant, attendant, minister: Mat.20:26 22:13 23:11, Mrk.9:35 10:43, Jhn.2:5, 9, 1Co.3:5, Gal.2:17, Eph.6:21, Col.4:7; δ. θεοῦ, Rom.13:4, 2Co.6:4, 1Th.3:2; δ. Χριστοῦ, 2Co.11:23, Col.1:7, 1Ti.4:6; cf. ὁ δ. ὁ ἐμός, Jhn.12:26; δ. περιτομῆς, Rom.15:8; δ. καινῆς διαθήκης, 2Co.3:6; δ. δικαιοσύνης, 2Co.11:15; δ. [εὐαγγελίου], Eph.3:7, Col.1:23; δ. [ἐκκλησίας], Col.1:25.

2…